Een vol hoofd en het moment dat je merkt dat je jezelf kwijt bent
Er komt een moment dat je het ineens voelt. Niet omdat er iets spectaculairs gebeurt, maar juist omdat het al een tijd zo gaat. Je hoofd staat aan. Je blijft denken, regelen, schakelen. En ergens onderweg ben je het contact met jezelf kwijtgeraakt. Je doet je best, je houdt vol, maar het voelt alsof je vooral aan het overleven bent in plaats van leven.
Wat dit zo lastig maakt, is dat je het vaak lang kunt dragen. Naar buiten toe lijkt er weinig aan de hand. Je bent aanwezig, je werkt, je doet wat je moet doen. Alleen van binnen wordt het steeds drukker. Je merkt dat je minder ruimte hebt om dingen te verwerken. Minder ruimte om te voelen. Minder ruimte om gewoon even te zijn.
